geersing.reismee.nl

Auckland-Nelson, Auckland-Singapore, Auckland-Beijing: Misery..

Auckland Airport, 1237 uur


Eindelijk, alles is gelukt: we zitten aan gate 06, waar over een klein uur ons toestel zal vertrekken richting Singapore. Maar ik had me het verloop van deze ochtend heel anders voorgesteld.
Vanmorgen stonden we op rond kwart over zeven. We hadden twee kamers: 341 (Ankie, Johan, Berdien en Maarten) en 343 (the rest of us) met elk twee “queensize” bedden. Het was nog laat geworden gisteravond, want we hebben nog tot bijna middernacht zitten kletsen met elkaar. Rond negen uur was iedereen er klaar voor en zaten we aan het ontbijt. Buiten stroomde de regen en dat vooruitzicht hadden we al gepresenteerd gekregen in het weerbericht op TV… het zou nog het hele weekend duren en heel Nieuw-Zeeland zou er onder lijden. En die regen zou ons parten gaan spelen.


Op zich zat er vanmorgen geen enkele stress in de groep, anders dan dat wij opnieuw voor langere tijd afscheid zouden nemen van Annemarie. Rond tien uur waren we uitgecheckt en gepakt; het busje van het hotel reed ons door de stromende regen naar het vliegveld – een ritje van ongeveer tien  minuten. We hadden het als volgt gepland: Annemarie zou om ongeveer half twaalf met een binnenlandse vlucht vliegen, dus die had een korte inchecktijd nodig. Daarom eerst maar richting de internatonale terminal, dan zouden we tijd genoeg hebben om in te checken, daarna Annemarie uit te zwaaien en vervolgens zouden Berdien en Maarten ons weer gaan uitzwaaien. Dachten we.


We kwamen als groep aan bij de incheckbalie van Singapore Air. We waren al via internet ingecheckt, dus we hoefden allen de bagage maar af te geven. De mevrouw achter de balie keek ons aan en telde de handbagage: we mochten maar één stuk per persoon meenemen aan boord en dan mocht de individuele bagage niet meer wegen dan 7 kilo… op de weegschaal: mijn tas woog meer dan tien kilo, Gienkes tas ongeveer tien, Rik’s tas meer dan tien en zo ging het maar door. Dat zou een probleem worden, dus de mevrouw stelde voor ook een aantal stuks handbagage in te checken en de rest te verdelen met een extra tas. Nu kwam alles uiteindelijk wel goed, maar we stonden inmiddels al een aardig tijdje bij die balie en we moesten nog naar de “domestic” (binnenlandse) terminal. En daarvoor moest je met een bus…


Er begon een zekere vorm van gehaastheid te ontstaan. Buiten regende het pijpenstelen en voor de bus wachtte een enorme groep mensen. Lopen was met dit weer geen optie en de tijd begon te dringen – Annemarie zou over drie kwartier moeten vliegen en ze was nog niet ingecheckt. Een misrekening qua tijd, qua handbagage en ook nog eens qua afstand naar de andere terminal: ik heb dat verkeerd ingeschat. Als je alleen reist (of met z’n tweeën) maakt het niet uit: je hebt een kleine omvang. Maar met deze groep van acht waren we niet zo flexibel… Ankie en Johan besloten op ons te wachten met de bagage, waardoor wij wat sneller Annemarie konden afleveren. De bus vertrok voor onze ogen, maar binnen tien minuten was er een volgende. Druk verkeer vanwege het weer, dus de tijd kroop voort…


Aangekomen in de domestic terminal bleek het vliegtuig naar Nelson vertraging te hebben. Bij het inchecken werkte de automaat niet goed waardoor we geen instapkaart konden printen. Snel naar de servicedesk: een rij van meters dik, bestaande uit allemaal reizigers met karretjes vol bagage. Slik… gelukkig kon ik een passerende medewerker aan z’n jasje trekken waardoor e toch snel geholpen werden. In de vertrekhal geen plek: veel toestellen waren door het slechte weer vertraagd waardoor er veel wachtende passagiers waren. Uitgeput gingen we op de grond zitten – Maarten haalde koffie en toen kwam er rust over ons. Tenminste, totdat we in de gaten kregen dat het toestel van Annemarie toch wel zo veel vertraging had, dat het onze eigen boardingtijd in de weg zou komen te zitten. Dan maar afscheid nemen van elkaar. Toch een emotioneel moment. Ze gaat weer verder op de door haar ingeslagen weg en de afgelopen drie weken waren natuurlijk superfijn met elkaar. Gelukkig zouden Anja en Gerard haar ophalen van het vliegveld en ze gaat vanuit de Covent Drive in Stoke, Nelson in alle rust bepalen wat haar volgende plannen zijn. Ze twijfelt nog over een aantal belangrijke stappen die ze wil zetten, maar ik weet zeker dat ze daar uit komt. Ze is de afgelopen maanden gegroeid tot een sterke, volwassen vrouw, die haar eigen boontjes echt kan doppen.


Toen we Annemarie hadden afgeleverd zijn we als een haas weer terug gegaan naar de bus, die ons uiteindelijk weer afleverde bij de internationale terminal. Daar aangekomen moesten we nog allerlei formulieren invullen (men wil echt zeker weten dat je dit land ook gaat verlaten) en pas daarna konden we door de douane. Berdien en Maarten zouden de rest van de dag nog naar Auckland willen gaan, maar twijfelden of dat met dit weer wel een goed idee zou zijn. Hun vlucht zou pas vanavond vertrekken, dus wij namen voor de douane afscheid.
En daar zitten we nu – we worden al opgeroepen om aan boord te gaan. En daar zullen we wel tot rust komen…


Singapore, 0725 uur (0025 uur in Auckland)


Na een voortreffelijke vlucht zijn we na ruim tien uur geland op Singapore en we zitten achter een heerlijke koffie in Terminal 3, bij GuyLian, Belgian Chocolate Café. De latte smaakt prima en hier laden we ons de komende vijf uur op voor de laatste en nog langere trip naar Amsterdam. En wat Singapore Airlines betreft: die heeft werkelijk een fantastische service…! Dus we kunnen er voorlopig nog even tegenaan.

Dag 17 afgerond...

Vandaag zijn we van Nelson naar Auckland gereisd, klaar voor de grote reis morgen. Het verhaal van dag 17: Nelson-Auckland is daarmee afgerond. Er zijn ook nieuwe foto's. Iedereen bedankt voor het volgen van deze reis en voor de tips en adviezen. Het was enorm leuk en inspirerend van iedereen het commentaar te lezen, ook al waren we nauwelijks in staat iedereen persoonlijk te mailen (niet overal was internet en niet alle internetaansluitingen waren even stabiel).

Misschien volgt er morgen nog een verhaal vanuit Singapore, want daar zitten we vijf uur te wachten op de vlucht naar Amsterdam. Maar misschien ook niet: dan volgt het laatste hoofdstukje vanuit het Mooie Maartensdijk...

Dankjewel voor de zon, voor de mooie tijd samen, voor al het moois dat we mochten meemaken. Dankjewel Anja en Gerard, we gaan jullie missen! 

Kus,

Gienke, Koop, Rik

Dag 17: Nelson-Auckland

Nelson, 0926 uur

Om zeven uur vanochtend ging de wekker af van mijn nieuwe iPhone: je staat er direct een stuk beter door op (Dr. Wifi: hoe krijg ik Good Day Sunshine als wekker ingesteld…?)… ;-)

En dan sta je toch met en heel ander gevoel op dan de afgelopen dagen. Niet meer “we hebben nog zoveel dagen” of dergelijke gelukskreten. Nee, vandaag vertrekken we deel 1. Om tien uur moet de boel hier netjes zijn, dus we verplaatsen ons eerst maar eens naar de rand van het bed. Goed geslapen, dat wel. En nu even vanuit deze positie achter het gordijn kijken, waarlangs gisteren nog de zonnestralen over de lakens speelden. Wat…: regen?!? Ik draai me direct terug. We hebben nog tijd genoeg.

De krant die in deze Self Contained Unit voor de deur ligt (“The Press”) meldt op de voorpagina dat mensen die in de ouderenzorg werken dagelijks risico’s lopen te worden geslagen en geschopt. Er staat een schemaatje bij van de kosten van verwondingen gedurende de periode 2007/2008. Verder een grote foto van Anna Forrest, ooit een gevierde zwemster die zich weer heeft ingeschreven voor de Ocean Swin Series in Corsair Bay aanstaande zaterdag.

Op het moment dat zij gaat zwemmen zitten wij in het vliegtuig naar Amsterdam. En over vliegen gesproken: in Nieuw-Zeeland worden extra veiligheidsmaatregelen genomen bij de binnenlandse vluchten. Daar wordt nog wel eens het één en ander meegesmokkeld op het gebied van scherpe voorwerpen…

Wij hebben inmiddels ontbeten en de koffers zijn gepakt. Het past er toch allemaal weer in. Vanmiddag moeten we rekening houden met het feit dat we in een kleiner vliegtuig vliegen: we mogen maar een enkele tas per persoon meenemen als handbagage en wij hebben er zeker twee per persoon. Dan maar een paar tassen extra inchecken. Het leuke van en binnenlandse vlucht is dat het er op het vliegveld veel gemoedelijker aan toe gaat: je moet er uiterlijk twintig minuten voor aanvang zijn het voelt alsof je in en bus of trein stapt: je wandelt over het platform naar het klaarstaande vliegtuig en je stapt met een trapje in. Zodra iedereen aan boord is gaat de deur dicht en worden de motoren gestart. Je vliegt op een lagere hoogte waardoor je het land mooi kan zien. Bovendien kijk je bij dit vliegtuig onder de vleugel door (net als in een Cessna) en dat geeft natuurlijk een prachtig uitzicht. Nu maar hopen dat de bewolking weg is vanmiddag – dat wordt trouwens wel voorspeld.

Op TV kunnen we hier drie zenders ontvangen, waarvan er twee van de publieke omroep zijn. Het programma “Good Morning” staat nu op en is een standaard ochtendprogramma met wat lokaal en landelijk nieuws, een mevrouw die aan het bakken is en de items regelmatig worden afgewisseld door reclame. De sfeer is gemoedelijk, een beetje saai. Niet zo opdringerig als in ons land.

En daarover gesproken: we stonden gisteravond even in de file (nota bene): die werd veroorzaakt door werk aan de weg: dat zien we veel in Nieuw-Zeeland. Omdat er altijd sprake is van maximaal twee rijbanen staan er de inmiddels bekende mannetjes met een bord GO/STOP. Wij hebben daar zeker vijf minuten voor moeten wachten… 

En dan is het inmiddels bijna tien uur: tijd om uit te checken. De koffers staan in Anja’s auto (die we al twee dagen mogen lenen). En dan op naar de Covent Drive. Geen idee wat we vandaag nog gaan doen: we hoeven pas om half vijf op Nelson Airport te zijn. Misschien rijden we nog wat rond om de Nelson Cathedral (1866) nog even te zien. Of misschien brengen we nog een bezoekje aan de Miyazu Gardens, en Japanse tuin die is aangelegd ter gelegenheid van Nelson’s Japanse zuster stad. Wat ook leuk is is de World Of Wearable Arts-wow: een attractie met een classic-car-gallery. En Gienke heeft de vestigingen van de Bead Gallery in ieder geval bezocht (twee in Nelson en één in Richmond). Wat kunst en cultuur betreft hebben we geen tijd gehad (gemaakt) voor de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Daarvoor moeten we nog maar eens terug gaan... 

Nelson, 1505 uur

Johan en zijn schone handen: op het terras van Anja en Gerard zien we dat Johan al drie weken zijn handen niet echt heeft gebruikt voor zwaar werk. Op het onderhoud van Anja's tuin na heeft hij zijn handen niet gebruikt.

We hebben nog een heel leuke middag gehad in Nelson. We hebben de World Of Wearableart bezocht, waar de dames in ons gezelschap zich konden vergapen aan de kunst van kleding met allerlei materialen - vooral de niet gangbare. het is overigens aardig om te melden dat je hier in Nieuw-Zeeland nog behoorlijk kunt afdingen (een Hollandse sport blijkbaar): hier wisten we de kaarten voor deze tentoonstelling te verkrijgen onder de voorwaarden dat er drie zestig-plussers in ons gezelschap waren en één kind. En dat was niet mijn voorstel, maar dat van de cassiere...

De heren onder ons hebben zich staan te vergapen aan een geweldige collectie classic cars uit de negentiende en twintigste eeuw. We hebben opnieuw fantastische modellen gezien, waaronder de DeLorean, zoals gebruikt in de film "Back To The Future". Het was Rik's favoriete auto.

Op de tentoonstelling was ook één van de ringen uit "Lord Of The Rings" te zien, die is gemaakt door de in Nelson gevestigde - maar inmiddels overleden - kunstenaar Jens Hansen. Hij heeft voor de film veertig ringen in allerlei soorten en maten moeten maken, passend voor alle dragers in de films. 

 

En tenslotte hebben we een bezoekje gebracht aan de Waimea Estate, waar de druiven in de zon van Nelson rijpen en tot de beste wijnen van het land worden gemaakt. Het schijnt dat de Pinot Noir het beste is...

Nog een klein uurtje, dan vertrekken we naar Nelson Airport...

 

Auckland, 2230 uur

Ik zit in de lobby van het Ventura Inn, een typisch vliegveldhotel: je wordt opgehaald vanaf het vliegveld (en er weer naar toe gebracht), de receptionist weet een aantal goede restaurants in de buurt en je zit mijlenver van de stad. Allemaal niet erg, want morgen vliegen we verder, elk onze eigen richting op.

Rond kwart over vier zaten we met elkaar op vliegveld Nelson. De koffers waren ingecheckt en we hadden een heerlijke koffie besteld (uiteraard een café latte, die bijna kan tippen aan Starbuck’s). De tijd zit er op en we beseffen ons dat we dit heerlijke – bijna Caribische – land gaan verlaten. En we zijn er duidelijk eensgezind in dat we – van alles wat we gezien hebben – Nelson als plek om te leven het mooist vinden van heel Nieuw-Zeeland. Met haar bergen, de prachtige stranden en het gezellige centrum begrijpen we heel goed waarom Anja en Gerard voor juist deze plaats hebben gekozen.

Rond kwart over vijf klinkt onze oproep: tijd om in te stappen. We voelen dat de afgelopen drie weken ons dichter bij elkaar gebracht hebben en het afscheid is oprecht en ik voelde me zelfs een beetje triest. Het was fijn om met ze samen te zijn, we hebben genoten van hun gastvrijheid en hartelijkheid . En ze hebben ons hun prachtige land laten zien.

De vlucht verloopt goed – het is bewolkt, maar boven het noordereiland wordt het zicht steeds beter. Op Auckland staan Annemarie, Berdien en Maarten: we zijn weer herenigd! En na een heerlijke maaltijd samen in de Toby Jug Inn lopen we door een lichte motregen terug naar het hotel.

Het is donker in Auckland. Morgen regent het weer. Rond tien uur morgenochtend worden we opnieuw naar het vliegveld gebracht. En dan nemen we opnieuw afscheid van Annemarie. Zij gaat terug naar Anja en Gerard, op zoek naar een nieuw avontuur.

Kon ik maar mee…

 

 

Dag 16: Trouwdag van Anja en Gerard...

Vandaag een feestdag en natuurlijk enorm leuk voor ons om daarbij te zijn: Anja en Gerard zijn vandaag precies 27 jaar geleden getrouwd. Het was toen donderdag in Nederland, om 1300 uur precies te zijn, in Didam.

Gefeliciteerd bruidspaar! Vanavond eten we samen in een Thais restaurant in Nelson... 

 

Nelson, 2229 uur

We zijn weer aangeland aan de Covent Drive in Stoke, Nelson. We hebben een heerlijke avond achter de rug in The Golden Bell, een Thais restaurant in Nelson.

De dag begon rustig: we zijn blijven liggen totdat het ons te heet werd: we hadden immers geen vast omlijnde plannen. We zouden rustig ons ontbijt nuttigen en aansluitend een wandeling maken langs de kustlijn, zoals ik gistermiddag al met Rik had gedaan.

Na het ontbijt belde Anja vanuit het centrum van Nelson, met de mededeling dat mijn iPhone al binnen was gekomen en vanaf dat moment wijzigde onze plannen: we zijn vrijwel direct in de auto gestapt om het toestel op te halen. Daarna zijn we naar Anja en Gerard gereden om koffie met gebak te eten. We moeten inmiddels wel drie kilo zijn aangekomen hier…

 

Na de lunch hebben we opnieuw een stap in de afronding van deze reis gezet: we hebben alvast ingecheckt voor de  terugreis. Daarna hebben we onze strandspullen bij elkaar geraapt om nog maar eens te genieten van het mooie weer aan het strand van Rabbit Island. Het weer in Nelson is heel fijn, het hele jaar door. ’s Morgens wil het wel eens bewolkt zijn, maar die bewolking lost meestal in de loop van de ochtend op. Wolken blijven hier meestal hangen om en boven de bergen – de rest van de hemel is dan knalblauw. En dat bleef het ook boven Rabbit Island, waardoor we nog eens een keer heel bewust lekker in de vloedlijn lagen te genieten van het aangename water en de golven. Deze momenten nemen we in ons op als een foto: we zijn hier nu en genieten nog van iedere minuut. Het strand is rustig en ligt vol schelpen, krabbetjes en we vinden ook hier en daar de schedel van een grote vis. Ankie en Johan maken en lange strandwandeling. Ik zou hier kunnen wonen, denk ik…

 

Van Annemarie, Berdien en Maarten begrijpen we dat ze zijn aangekomen in Waitomo, waar ze morgen de “glow-worm” grotten gaan bezoeken. Ze overnachten in een groot hotel in de bergen en hebben goed weer.

Nu zijn we hier bijna drie weken geweest en onze verliefdheid op dit land is definitief! Wat hebben we genoten van de afwisseling van het landschap, van de rust, van de lieflijkheid en van de bevolking. En van de zon natuurlijk, alhoewel we ook dagen met bewolking en zelfs regen hebben meegemaakt. Met de zon is alles mooier, maar we hebben onder alle omstandigheden van Nieuw-Zeeland genoten.

En morgen? Dan moeten we ’s ochtends om tien uur ons huisje op Tahuna Beach Holiday Park achterlaten, gepakt en gezakt. We hebben dan nog tot vier uur, die we nog samen met Anja en Gerard zullen doorbrengen. Misschien een laatste bezoek aan het strand, of nog een laatste cadeautje kopen in Nelson. Daarna vertrekken we naar Auckland met Air New Zealand, een tochtje van ruim een uur. Daar brengen we de avond door in het Ventura Inn. 

We vinden onszelf bofkonten dat we dit allemaal mogen meemaken… 

Dag 15: In en om Nelson...

Nelson, 2146 uur

Het is al donker in Nelson. Op het vliegveld oefenen nog een paar kleine vliegtuigjes hun starts en landingen in het donker.

Berdien, Maarten en Annemarie zitten in Rotorua. Ze hebben nu ook prachtig weer en hebben daar vandaag een modderbad genomen!

Wim: van harte welkom thuis! Wat ben je snel uit het ziekenhuis ontslagen… geniet van de komende dagen thuis, samen met Jannie. We komen binnenkort langs om ons te overtuigen van je herstel!

Wij zijn zojuist terug van een avondritje langs de werkplekken van Gerard en Anja. Gerard is general manager van Plasticraft, een bedrijf dat zich heeft gespecialiseerd in het vervaardigen van diverse kunststofmodellen, variërend van bakken voor geldautomaten tot en met bakjes voor visproducten. Gerard is bezig het bedrijf te professionaliseren, van het personeelsbeleid tot en met de marketing in Nieuw-Zeeland. Hij wil met name de attitude veranderen van passief naar pro-actief. We hebben een korte rondleiding gehad door het bedrijf. Leuk!

 

Daarna hebben we Anja’s werkkring gezien: zij is team manager van een groep geestelijk gehandicapten (Intellectual Disability Support Services), die in een woonkring leven. Sommigen kunnen zonder begeleiding wonen, anderen hebben voortdurend begeleiding. De groep woont midden in een buurt, tussen bewoners. Het is een door de overheid gefinancierde instelling, waar Anja met plezier werkt. We zijn ook hier rondgeleid en ik moest onwillekeurig denken aan de mensen uit de film One Flew Over The Cuckoo’s Nest. Toen we aankwamen kwam iedereen (het zijn er zeven) enthousiast kijken wie het bezoek wel was: we werden onthaald met verhalen en we kregen zelfs fotoboeken te zien. Heel ontroerend en mooi werk.

 

Vandaag was een rustige dag in Nelson. De eerste opzet van Nelson begon ongeveer 1100 jaar geleden door Māori’s. De stad ligt aan de kust van de Tasman Bay in het centrum van Nieuw-Zeeland in het noorden van het zuidereiland. Het is het centrum van kunst en cultuur en er vinden jaarlijks diverse evenementen op dit gebied plaats, zoals het Nelson Arts Festival. Veel mensen trekken naar Nelson omdat het klimaat er het beste van Nieuw-Zeeland is, er ruimte en werk is en de omgeving prachtig. Een heerlijke plek om te wonen en vakantie te vieren; op korte afstand heb je alles: bergen waar je kunt wandelen, mountainbiken en parasailen, veel strand, een prachtig centrum en een vliegveld van waaruit je naar alle streken van Nieuw-Zeeland (en dus de wereld) kunt reizen met Air New Zealand. Fijn dus om nog een paar dagen te blijven.

We hebben vandaag nog twee leuke bezoekjes afgelegd: één bij de winkel van de ontwerper van de officiële ringen van de film Lord of the Rings, Jens Hansen. Rik heeft even binnen mogen filmen. Zijn zaak zit hier in Nelson, tegenover twee radiostations. En als het woord "radio" ergens verschijnt wil ik natuurlijk naar binnen. En dat kon Gerard regelen. En dus werden we door de co-host van de ochtendshow (Reagan "Radar" Poynter) rondgeleid in de studio van Radio Nelson (89,8FM). Een leuke ervaring om even bij te kletsen over het vak van radiomaken...

 

Vanmiddag heb ik de huurauto ingeleverd en toen bleek dat we ruim 3500 kilometer hebben gereden sinds 3 februari! En dan is een aantal rustige dagen wel heerlijk! Er hoeft niets, er mag alles. Gienke en haar twee zussen gingen naar Richmond, dat tegen Nelson aan ligt en dat één van de snelst groeiende plaatsen in Nieuw-Zeeland is. Er zijn bovendien geen parkeermeters, waardoor veel mensen er gaan shoppen. Er is bovendien een grote shoppingmall (overdekt winkelcentrum) een zaak waar alles op het gebied van kralen te koop is.

 

Ik was van plan een iPhone (een mobiele telefoon van Apple) aan te schaffen: je kunt ze hier origineel simlockfree (“unlocked”) kopen en voor ons vertrek over het Zuidereiland had ik mijn bestelling bij de Vodafoneshop al gedaan. Een iPhone is blijkbaar niet op voorraad, dus vandaar de bestelling. Binnen een dag of drie zou ik het tostel af kunnen halen. De dame die vanochtend in de winkel stond kon mijn naam niet vinden in de computer. Dat begon goed. Ik legde uit dat ik een week geleden al de bestelling gedaan had bij een jongeman. De dame wist me mee te delen dat die jongman inmiddels niet meer in de zaak werkte. En er was ook geen bestelling bekend. Geen excuus, geen poging deze ongelukkige situatie nog een beetje te goed te maken. Typisch Nieuw-Zeelands, vond Gerard: het land is nog lang niet zo ver dat de klant voorop staat. Hij maakt dat ook mee in het bedrijf waar hij werkt. Enfin: ik heb de bestelling opnieuw geplaatst – misschien is de iPhone er voordat we vetrekken donderdagmiddag.

 

’s Middags hebben we een mooie wandeling gemaakt rondom het vliegveld van Nelson: er is en wandelpad rondom de landingsbaan. Langs de rivier die van zee uit het land in stroomt, langs de zee, en langs het golfterrein. We hebben genoten van de zon, van de landende en startende vliegtuigen en van de natuur. Opnieuw zijn we verbrand, ondanks de wat koude zuidwestelijke wind.

Dag 14: Via Pancake Rocks terug naar Nelson..

Punakaiki, 1041 uur
De dagelijkse koffiestop bij een toeristische attractie: de pancake rocks en de blow holes. Wat dat zijn weet ik nog niet. Onderweg zijn we van Greymouth vertrokken langs de kustweg, waar we opnieuw verrast worden met prachtige panorama’s. We zien een geel vierkant bordje dat waarschuwt voor overstekende pinguïns en dat geeft je het gevoel dat je in een bijzonder gebied bent. De zee is ruig, de kust rotsig. We zien enkele surfers die op de ideale golf wachten. Hier is het ook toeristisch: mensen worden per camper, maar ook per buslading aangevoerd naar het natuurwonder in Punakaiki. Rond om mij heen zie ik een visitor centre, een café, diverse winkeltjes en diverse mogelijkheden om te overnachten. Verder kun je hier onder anderen kanoën en paardrijden. We wachten even de zachte regen af met een heerlijke café latte.


We hebben vandaag even contact gehad met de familie thuis; onze zwarte poes die bij Ellen en Wijnand logeert blijft maar ziek. Hij komt uit een zwak nestje en blijft achter bij zijn broer. Ellen is er al drie keer me naar de dierenarts geweest. We houden het op een longontsteking. We zijn wel realistisch. Heel sneu voor het oppasgezin, dat de verzorging overigens met liefde op zich heeft genomen. De poes kan niet beter af zijn.
Heel goed is het blijkbaar in Bemmel, waar een jong hondje een nieuw huis heeft: welkom Djoeke!

Berdien, Maarten en Annemarie zijn vandaag vanuit Lower Hutt vertrokken om vanavond aan te komen in Turangi, 60 kilometer van Lake Taupo. Helaas voor hun hebben ze de hele dag regen gehad – het weerbericht voorspelt overigens prachtig weer de komende dagen. Ze hebben dus het mooiste nog tegoed. Ze blijven twee dagen in Rotorua en met mooi weer is alles fijner…


In Punakaiki klaart het intussen op – het zal voor de rest van de dag droog blijven en we gaan nog genieten van de zon. We lopen een pad af en worden zo langs de rotsen geleid. Ver onder ons komt de zee binnen in alle gaten en holen. De Pancake Rocks zijn kalsteen formaties die 30 miljoen jaar geleden zijn ontstaan doordat kalkrijke deeltjes van dode zeediertjes op de zeebedding werden overspoeld met laagjes zachte modder en klei. De zeebedding werd boven het zeeniveau uitgetild door aardbevingen, waardoor de klippen en kustlijn  zijn ontstaan. De zee, wind en regen hebben sindsdien lijnen geëtst in de zachte gedeeltes, waardoor de Pancakes zijn ontstaan…


De blowholes zijn eigenlijk openingen onder de rotsen, waardoor de zee – bij een stevig tij – het water door alle gaten omhoog spuit. Wij hebben dat vandaag niet gezien – de zee was stevig, maar braaf. Nadat we hier een tijd hebben doorgebracht – we komen fotoruimte te kort – hebben we onze weg vervolgd richting Westport. We komen aan aan de Northern West Coast en zijn inmiddels in het Paparoa National Park, dat tussen Greymouth en Westport ligt en we rijden op één van de meest spectaculaire “coastal highways” in Nieuw-Zeeland. Het zicht is werkelijk groots! Opnieuw zien we een omgeving die we niet eerder gezien hebben…


In Westport gebruiken we de lunch. Het blijft een stevige klus om hier te rijden, want er is geen kilometer rechte weg. Het is klimmen en dalen, met overal haarspeldbochten die zijn uitgehouwen uit de rotsen. Soms maar één enkele weghelft breed… je hoopt dan maar dat je geen tegenligger in de vorm van een vrachtauto tegemoet komt. En dan heb je nog het onderhoud aan de weg: er staat dan een mannetje met en bord STOP (of GO) die aldus het verkeer reguleert.
Aan het begin van de avond zijn we weer gearriveerd in Nelson. Wat een prachtige dag!


Morgen kunnen we relaxen. We zijn hier nog tot en met donderdag. Annemarie heeft via haar blog annemarie.reisme.nl een nieuw hoofdstuk aan haar avontuur toegevoegd. En er zijn weer nieuwe video’s: als er al geluid ontbreekt komt dat door YouTube: dat heeft te maken met auteursrechten.
De video “Who’ll Stop The Rain is daarom ook te zien (met geluid) via http://www.vimeo.com/3218615…

Dag 13: Goudzoeken...

Greymouth, 1846 uur

Het is zondag in Greymouth en we hebben zojuist een wandelingetje gemaakt rondom het vliegveld, dat hier qua baan pal noord-zuid aan de kust ligt. Het is een klein vliegveld en er is en reddingsteam met helikopters gestationeerd. Aan de in aanbouw zijnde vertrekhal te zien hebben ze grote plannen hier. Het veldje wordt nu gebruikt als uitvalsbasis voor diverse “scenic flights’ (rondvluchten), maar misschien kun je er binnenkort per lijndienst vertrekken of aankomen.

Gisteravond zijn we getrakteerd op het diner door Ankie en Johan en dat hebben we genuttigd in de lokale Inn, waar ook bier wordt gebrouwen. Met een plaatsje buiten zaten we helemaal goed in de ondergaande zon. Achter ons stroomt de rivier (Grey River) en daarachter kijk je op welig begroeide bergen. Dat we buiten een tafel hadden toegewezen gekregen betekende dat we vooraf het diner moesten afrekenen; men heeft hier blijkbaar ervaring met eters die zonder betalen weer in de auto stapten… het was een verrukkelijke maaltijd, waarbij ikzelf een echt Kiwigerecht had gekozen: blue cod (een gefrituurde vis, heel smakelijk). Volgens Gerard is er ook red cod, maar die is minder smakelijk.

 

Gisteravond hebben we ook afscheid genomen van Berdien en Maarten, die samen met Annemarie het Noordereiland gaan verkennen. Ze vertrokken na het diner, zodat ze alvast halverwege Greymouth en Picton – waar ze de ferry nemen – uitkomen. Het is vanuit Greymouth tamelijk ver rijden nar Picton en Maarten wilde dat niet helemaal op zondagochtend doen. Vandaag hebben ze rond half twee de ferry genomen naar Wellington en wij weten uit ervaring dat dat een fantastische tocht is. Volgens de sms van Maarten zijn ze inmiddels aangekomen in Lower Hutt, een plaatsje vlakbij Wellington, waar ze de nacht zullen doorbrengen. Morgen zijn ze van plan een filmset van Lord Off The Rings te bezoeken, om daarna in twee dagen door te reizen naar Rotorua. Donderdagavond ontmoeten we elkaar weer, maar dan in Auckland. En dag later vliegen wij richting Singapore, zullen Berdien en Maarten richting Beijing vliegen en zal Annemarie terugvliegen naar Nelson. Zij blijft nog tot 15 maart in Nieuw-Zeeland en gaat op zoek naar werk.

 

Vanmorgen hebben we hier – in Greymouth - in alle rust ontbeten. We zitten in het Greymouth Motel, dat je je kunt voorstellen als zo’n motel in een Amerikaanse film: de auto staat voor de deur en je hebt een kamer met twee slaapkamers op de begane grond. Langs het motel loopt de highway, die hier High Street heet en daaraan parallel loopt de spoorlijn, waar we tot nu toe geen treinen hebben zien rijden.

Daarna zijn we naar het plaatsje Shantytown gegaan. Het ligt hier zo’n tien minuten rijden vandaan en is een toeristische attractie. We zitten hier namelijk in een gebied waar goudzoekers te vinden zijn. Onderweg hier naar toe reden we door Ross, ook een plek waar goud wordt gevonden.

Shantytown is een stadje met oude huisjes, een rijdende stoomtrein, een goudmijn, een zagerij en een heuse China Town. Overal kun je binnen lopen en je snuift dan de tijd van twee eeuwen geleden op. Letterlijk. Natuurlijk mag je op vertoon van je kaartje zelf goud delven: met en metalen schaal schud je zand, stenen en water, zodat het zes maal zwaardere goud achter blijft. En iedereen treft en paar schilfertjes goud aan, die mogen worden meegenomen in een klein glazen buisje.

 

Na een lunch in ons verblijf hebben we gezamenlijk een wandeling door Greymouth gemaakt. De grote supermarkten zijn open, maar de winkeltjes blijken dicht. Geen shopping vandaag, alleen een bezoek aan de supermarkt om inkopen te doen voor het avondeten. En omdat dit het enige is dat we vandaag doen – we hoeven immers geen afstanden af te leggen – hebben we een heerlijke, rustige dag in de zon aan de zee. Morgen vertrekken we richting Nelson, waar we de rest van de week zullen blijven. Dat wordt een rit van ruim drie en een half uur, onderbroken door de diverse koffie- en lunchstops en een bezoek aan de “pancake” rotsen. Hopelijk hebben we de komende dagen ook tijd om iets me te maken van de cultuur van de oorspronkelijke bewoners, de Maori’s…

Dag 12: The West Coast

Greymouth, 1622 uur

Had ik gisteren geschreven dat we de mooiste route tot dan gemaakt hadden? Vandaag hebben we dat opnieuw overtroffen, want de route langs de West Coast is helemaal bijzonder.

 

We zijn overigens vroeg gestart vandaag, want ons einddoel ligt ruim 300 kilometer verder door een nogal slingerende omgeving van The Southern Alps, dwars door het Tai Poutini National Park en langs het Mount Cook National Park. Het is de Glacier (gletsjer) Route die onder andere langs de wintersportplaats Franz JoseF leidt. We stoppen vaak, maar houden de tijd in de gaten, want voor twee uur vanmiddag moeten we in Greymouth zijn, waar Berdien en Maarten een huurauto moeten ophalen: zij vertrekken vanavond voor een tocht over het Noordereiland met Annemarie. We komen elkaar dan volgende week donderdag weer tegen in Auckland, de dag voor onze terugreis naar Nederland.

Terugreis? Wat vliegt de tijd…!

Het is zaterdag, dus we willen niet te laat aankomen in Greymouth. We hebben een strak schema. We hebben en koffiestop na een uur: het is een zalmkwekerij annex café en blijkbaar en goudmijntje, want er stoppen hele busladingen. De koffie smaakt ons goed en we vragen ons af hoe hier mensen terecht zijn gekomen. Dat vragen we ons op meerdere plekken af: Nieuw-Zeeland biedt wat dat betreft zeer veel mogelijkheden…

Onderweg komen we al die dingen tegen die ons vaker zijn opgevallen: overal zijn vliegveldjes (wat een heerlijk land, Michel en Peter, hier moeten de 3 Amigo’s nog eens heen!) en al rijdend wordt ons duidelijk gemaakt dat we moeten opletten: “Dead tired - arrive alive”, “Dead slow - alive children”, “Drink DrIvE” (de leters “die” zijn heel groot gemaakt). Ook in dit deel van Nieuw-Zeeland zijn blijkbaar kinderen, want we zien en schooltje. 

Van tijd tot tijd passeren we bruggetjes en daar kan altijd maar één auto passeren (“one lane bridge” staat er dan op de weg geschilderd). Er worden wel veel dieren doodgereden op deze route: we zien veel possums liggen. We rijden tussen hoge bebossing door, met rechts de bergen en links de zee. Tijdens de start van onze reis over het Zuidereiland was dat andersom.

 

Er wordt hier ook veel gefietst (Wijnand!), vaak met zeer veel bepakking op en regelmatig zien we tandems. De fietsers hebben altijd een helm op; automobilisten worden gewaarschuwd: “Share the road”.

Nu is Nieuw-Zeeland een land waar de natuur voorop staat; men wijst ons voortdurend op het feit dat we zorgvuldig moeten omgaan met afval, met water en met de natuur in het algemeen. Daar staat dan tegenover dat we zien dat de bebossing langs de kant van de weg wordt besproeid met gif (in plaats van gesnoeid), zodat het verkeer er goed door kan. En tijdens de regendag zagen we dat de sproei-installaties op het land overal in werking waren…

En dit is het land van schapen en koeien: je ziet ze werkelijk met honderden tegelijk. Stipjes in het groen. Koeien zijn vaak zwart of bruin en bijna altijd mager…

We zijn op tijd in Greymouth en hebben een schitterende tocht achter de rug. Anja, Gerard, Ankie en Johan blijken er vijf minuten voor ons te zijn aangekomen (zij hebben overnacht in Franz Josef, na een reis vanaf Christchurch – Twizel – Milford Sound – Frans Josef). In die zin zijn we weer samen; Berdien, Maarten en Annemarie vertrekken vanavond na het eten richting het noorden, waar ze in Murchison zullen overnachten. Ze kunnen dan morgen op tijd in Picton zijn, waar ze rond half twee ’s middags de prachtige overtocht naar Wellington gaan maken.

Het is niet te geloven dan we er al weer tweederde van onze reis hebben op zitten. Drie weken is echt te kort voor dit mooie avontuur…

Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Weer thuis...!

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: